ฟ้าหม่น…คนเหงา…เศร้านัก
มิพัก…พร่ำเพรียก…เรียกหา
คืนวัน…ลับล่วง…เวลา
ตั้งตา…เฝ้ารอ…ต่อไป
คิดถึง…ใจจึง…เหน็บหนาว
รานร้าว…เหว่ว้า…หวั่นไหว
โหยหา…อาทร…อ่อนใจ
จากไป…ลืมแล้ว…คำนึง
ฟ้าหม่น…คนเหงา…ร้าวลึก
สำนึก…ในจิต…คิดถึง
ห่างกาย…ใกล้ใจ…ตราตรึง
รำพึง…ถึงเธอ…ทุกยาม
ใจหมอง…ฟ้าหม่น…คนเหม่อ
เพียงเผลอ…ทุกข์ถม…ไถ่ถาม
พิษรัก…ฝังลึก…โลมลาม
ไหม้ใจ…วาบวาม…วกวน
สหัสเดชะ
13 พ.ค. 44
จะบอกรักสักล้านคำ ก็คงไม่มีประโยชน์
จะขอโทษสักล้านคำ ก็คงไม่มีความหมาย
จะบอกรักหรือขอโทษจนตาย ก็คงไม่มีความหมายในใจเธอ
หากฉันขอได้ ฉันขอเธอคืนมารักฉัน
หากฉันมีสิทธิ์ ฉันขอสิทธิ์นั้นให้กับเธอ
หากฉันฝันหรือเพ้อ ก็เพราะเธอคนเดียว
คำว่ารักใช่จะใช้กับใครง่ายๆ จนมันสายเกิน
คำว่าห่วง ห่วงจนเหมือนไม่ห่วง เพราะห่วงมาก
คำว่าจากกันด้วยดี ไม่เคยเห็นมีใครทำได้ดีเลย
เมื่อวานที่แสนหวานชื่น เมื่อต้องเลิกลาก็แสนจะขมขื่น
เมื่อวานที่ห่วงมากมาย วันนี้กลับกลายเป็นโซ่ตรึงตรวน
เมื่อวานที่สนุกสนานด้วยกัน วันนี้ก็ต้องพลันเปลี่ยนเป็นเบาะแว้ง
เมื่อวานที่กอดกันอย่างอบอุ่น วันนี้คือความหมายของการพยายามฆ่าตัวเอง
เมื่อวานที่ผ่านมาไม่เคยฆ่าใครตาย แต่วันนี้ต้องฆ่าใจตัวเอง
ช่างโหดร้ายนัก กับคำว่ารัก และ ห่วงใยกัน
วันนี้ฉันอยู่อย่างนี้ มันจะดีตรงใหน
วันนี้ฉันอยู่อย่างอ้างว้างไม่มีใคร
วันนี้ฉันจะไปพบเธอช่างเพ้อฝันจริง
วันนี้คิดทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย
วันนี้อยู่เฉยๆไม่สนใจอะไรรอบๆตัว
วันนี้ในหัวคือสมอง เฉื่อยและชา
วันนี้แทบบ้า หรือบ้าแล้ว ไม่รู้อะไรเลย
วันนี้พูดกับต้นไม้ อย่างปากตรงกับหัวใจว่า ฉันรักเธอ
สายลมที่อ่อนล้า โชยพัดมาโดนใจหมอง
หัวใจลำพอง ที่เคยมี แหลกสลาย
เหมือนประนึงว่า ฉันกำลังจะตาย
หรือสุดท้าย ของสายลม คือ วิญญาณ
อะไรอะไรอาจดีขี้นก็ได้ถ้าหากเขียนกลอนส่งมาให้เธอ รัชกรณ์
วาเลนไทน์ปีนี้ช่างแสนเศร้าเหลือเกิน
pik_idea@yahoo.com
PIK IDEA CREATIVE
…เสียงนี้ที่พร่ำเพรียกและเรียกหา ร่องรอยน้ำตาขื่นขม
เพื่อเธอจากไปใจตรอมตรม กับรักสีหม่นกับคนเหงาใจ
ฟังสิสายลมเหงา ที่เจ้าพัดมา…ทำให้ใครเหงาอ่อนไหว
ร่องรอยร้าวรานเนิ่นนานผ่านไป
…กลับมาทำไมความเหงา มาเพื่อฆ่าใคร
ใบไม้ล่วงหล่นจนตรอก ในม่านหมอกแห่งวันหวั่นไหว
หากลมหายใจสุดท้ายดับสิ้นลงไป
…ก็คงจะไม่ทำให้ใครเหงาเดี่ยวดาย