จากสนธยา…ถึงอรุโณทัย เขียนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ.2526 ปัจจุบันต้นฉบับหายสาปสูญไปหมด เหลือเพียงในความทรงจำเท่านั้น
ในการเขียนในครั้งนี้ มีบางส่วนที่นำมาจากความทรงจำเดิม
แต่นั่นก็เป็นเพียงส่วนน้อย ส่วนหนึ่งมาจากความทรงจำที่เริ่มเลือนลาง
อดีต…ความหลัง…สิ่งที่คาดหวัง…
เหตุการณ์ที่พบพาน ล้วนก่อสานอารมณ์ ความรู้สึก
หากมองเป็นเพียงลมที่หายใจออก …ออกมาแล้วสลายไป …ไม่มีคุณค่าใด
แต่อีกมุมกลับเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงชีวิต …การดำรงอยู่ของผู้คน
กาลเวลา สถานการณ์ หล่อหลอมคน ให้มีเอกภาพในตัวตน
บนโลกใบนี้ มิอาจให้ใครเป็นดังใครได้
ทุกผู้คนย่อมมีความเป็นตัวตนของตนเอง
มีบ้างที่ลอกเลียน จดจำ แต่ก็ไม่อาจเป็นได้
ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า …จากสนธยา …จะผ่านรัตติกาล …ไปถึงอรุณรุ่งของวันใหม่
การจากลามิใช่จุดสิ้นสุด…
